Yalnızlığım Katlanmak Zorunda Kalacağım Esaretimdir..

Korkularımla yüzleşmekten hep korkmuşumdur,hiç bir zamanda yüzleşmek istemem.En büyük korkularımdan biri de "yalnız kalmak". Etrafıma bakıyorumda cümbür cemaat aile yemekleri, kalabalık ev gezmeleri.Bunlar o kadar yaygınki! Bir de bize bakıyorum da ne cümbür cemaat aile yemekleri ne de kalabalık aile toplantıları...Yarın bir gün bunu söylemekten ne kadar korksamda anneme,babama ve abime bir şey olduğunda yapayalnızım...Çevreme dönüp baktımda yapayalnız kalakalmısım.
Kalabalık aileleri istememin ve sevmemin bir nedeni de bu aslında. İlerde yalnız kaldığımda sığınabileceğim yakınlar...Kulağa hoş geliyor.Ama benim arayıpta bulamadığım şey.Kalabalık ailelerden sıkılanları asla anlamıyorum.Belki onların yerinde olsam bende sıkılırım. Ama pek sıkılacağımı sanmıyorum. İlerde tek kalacağım günleri düşünerek onlara daha sıkı sarılırım. Biliyorum yakınlarda senin "sürekli" yalnızlığa çare olmayacak.Ama bir nebze bile olsa yalnızlığını giderebilir,bunu birazcık da olsa unutturabilir ve eski mutlu aile günlerini hatırlatabilirse cok güzel..

İşten eve geldiğinde evine kapıyı çalmak yerine anahtarla açıp giriyorsan,hele bir de evinde sana "hoşgeldin" diyen bir çift ses yoksa yalnızsın. Bu koskocaman dünyada yalnızsın demektir. İşte o zaman bir çift sesi özlersin hatta önceden sıkıldığın yakınlarını ararsın.Ama bir bakmışsın onlar zaten yoktur...

VeRa
09.08.2009

Sabaha Çok Var!

Her insanın içinde yaşadığı bir dünyası vardır. Toz pembe bir hayal dünyası. Zamanla anlar hayatın sadece hayal dünyasından ibaret olmadığını. Hayatın yüzüne çarptığı gerçekler; acısı içinden hiçbir zaman çıkmayacak, aklına geldikçe hep içinden birşeyler koparırcasına sızlatacak bir "tokat" olur çoğu zaman! İnsanın pembe bulutlu hayal dünyasına kara bulutlar geliverir birden. O kara bulutlarla gelen gök gürültüleri insanın dışarı vurmak istediği ama hep içine attığı haykırışlarıdır aslında. O kara bulutlar birgün gider ama insandan da çok şey götürür. Umutlarını, inancını, yaşama sevincini ve en önemlisi de artık hiçbir zaman olmayacağına inandığı hayallerini...Ama bilmez ki asıl "inancını" kaybettiğinde her şeyini kaybettiğini, hayatın işte o zaman bittiğini...

Geceler! Bitmek bilmeyen, tükenmeyen, umutsuz, insanın " bir gün her şey düzelecek mi?" diye düşünmekten kafayı yemek üzere olduğu geceler. Hep bir ışık bekler. Sabahın ilk saatlerinde kendine bulduğu açıklıktan içeri süzülmesini istediği, yüzüne vurması için deliler gibi çırpındığı güneşin ilk ışıltılarını. Ama o da biliyordur ki gecenin bitmesine daha çok var.

Sabaha çok var!

VeRa